Eindelijk! Na al verschillende pogingen om tickets te boeken voor een rugby match van onze jongens ('onze' omdat ik de boys al een jaar heb zien zweten in de gym) waarbij ik steeds weer aanliep tegen 'uitverkocht', zaten Karlijn en ik gisteren eindelijk in de volle zon te kijken naar de thuiswedstrijd tegen the London Wasps. The Rec, the rugbyfield, ligt op een unieke plaats midden in het centrum, praktisch naast The Bath Abbey. Ondanks dat deze sport steeds in mijn lachdoos schiet (drie meter lopen en allemaal weer over elkaar heen liggen, duwen, trekken, op elkaar springen, allemaal weer liggen, duwen, grommen, grijpen, trekken) waren we natuurlijk in 1 klap fan. Dat moet hier wel, want rugby is een emotionele zaak en diep verweven met Bath en de Engelse cultuur. Het team werd eind dit seizoen geplaagd door schandalen; drugsgebruik en excessen, die nu lijken opgelost, maar al die ellende heeft duidelijk een impact op de resultaten. Waren ze de afgelopen seizoenen praktisch ongeslagen, moesten ze gisteren, tijdens een spannende eerste wedstrijd van het seizoen, in het stof bijten voor de Wasps, met 15-17. Balen, bummer, maar toch een te gekke ervaring. Karlijn, die eerst een beetje verveeld naast me zat (wilde na school liever bij iemand gaan spelen), ging opeens helemaal in de wedstrijd op en riep aan het eind luid en duidelijk 'Come onnnnnn Bathhhhh!'. Ze was dan ook heftig teleurgesteld; 'Mam, ik vind London stom en hou al helemaal niet van wespen'. Met een Bath Rugbypet naar huis en binnenkort naar een volgende wedstrijd (met MJ, die baalde dat hij niet mee kon)!
 |
| Bath Rugby |
hé,het valt me op dat volgens de blog we helemaal niet bij jullie zijn geweest, dat telt niet. xx
BeantwoordenVerwijderen