Trooping the Color

Uitgenodigd door Marjolein en Raggy (de militair attachee in London, tevens zwager) en gehesen in kledij het spektakel waard vertrokken we naar London. Helaas ben ik niet een jurkenmevrouw. Waarom dat is weet ik niet, het houdt ergens het midden tussen dat ik mij moest kwellen in door mijn moeder zelfgemaakte rokjes en deerndles en dat terwijl ik een tomboy was en/und misschien is het omdat ik niet de benen van Angelina Jolie heb en een broek mij gewoon beter staat. Godzijdank heb ik niet de benen van Angelina Jolie overigens, want ik zou me heel treurig op mijn 45ste nog een weg benen in te kort rokjes. Godzijdankkkk, voor mijn dochters dan.

Alle informatie over wat Trooping the Color precies is, kan je via deze link vinden. Maar kort en goed komt het hier op neer; het is 'The Queen's birthday Parade' en bestaat als een Birthday parade sinds de mid 18e eeuw. (De hele ceremony bestaat al sinds de 17e eeuw.) Elk jaar wordt 1 van de Footguards geselecteerd om hun Color te paraderen langs de guards. Die zgn Colors waren oorspronkelijk nodig in het strijdveld, zodat soldaten konden zien waar ze bij hoorden. Nu is het ceremonieel en nadat de Koningin een rijtocht langs elk jaar dezelfde route heeft gemaakt, inspecteert zij de troepen. Het is alleen voor speciaal genodigden. Nu is dit niet wat wij gezien hebben. Vanwege de populariteit van het evenement is nu ook de generale repetitie, een week voor the real thing, een bijzondere gelegenheid. En naar deze generale zijn wij gaan kijken. Veel militaire glam en je moet er van houden. Maar heel bijzonder om een keer te zien. Het was ook een prachtige dag en we waren in goed gezelschap. Daarna een fijne lunch in het restaurant van de Saatchi Gallery; Gallery Mess, verrry nice.

Exams en Avebury

Mid juni hadden Karlijn en Lotte hun jaarlijkse exams. Ze moeten dan voor alle vakken een examen doen; Engels (spelling, twee opstellen schrijven en vragen maken over een tekst/textcomprehension), Maths (hoofdrekenen en algemeen), Science, Latijn (Karlijn/300 woorden leren, een tekst kunnen vertalen, een historisch inzicht in de Antieke tijd), frans (een mondeling, een tekst vertalen en vragen beantwoorden), history, geography en religion (inmiddels bij Karlijn de hele bijbel kennen en wat grote moderne christenhelden, nix geen andere religies). Lotte moest het werk van year 5 terug kijken en Karlijn het werk van year 5 en 6. Altijd het naarste moment van het jaar want zitten en leren....met je moeder en vader. Dus MJ doet maths en science en ik neem alle andere vakken voor mijn rekening. Hoe ouderwets, maar het werkt. Sort of. We hebben Latijn een beetje laten sloffen, maar de rest redelijk grondig doorgenomen met de jaarlijkse frustraties, die van hen en die van mij. We zijn toch zo'n twee weken bezig om door de stof te lopen. Om geschiedenis levendiger te maken zijn we naar Avebury gegaan, een prehistoric site zoals Stonehenge, maar dan anders. Wat een geschiedenis dit land en wat een landschap, het verveelt nooit, rain or shine!

Wells Walk III

Voor de derde keer hebben de kinderen The Wells Walk gelopen. De hele route, 20 miles, een sponsorloop voor 'Children in Need'. Met Mark Jan samen en dit keer zonder mij. Wij hadden oude Josephien te logeren, de hond van MJ's zus Marjolein en zij kon 8 uur lopen niet aan. Misschien dat zelfs Beau het niet aan had gekund. Heel knap en trots op ze! Daarna pizza gegeten met vrienden en alle kinderen in Wells. Ook een leuk stadje overigens.

Bootcamp

Een vriendin trok me een jaar geleden mee uit de gym (bij de rugbydudes weg, dat deed wel even zeer) naar Bootcamp en ik ben sindsdien een fan. Hoewel ik zie dat mijn lichaam steviger is, is het helaas alleen niet slanker, want mijn trek is navenant toegenomen. En zoals iedereen weet, die mij een beetje kent, ben ik een wimp als het gaat om zelfbeheersing. Bootcamp heeft voor mij een ander voordeel...mentale balans. Ik voel me heerlijk sterk en licht als ik er vandaan kom en vol energie.

Bake Sale voor National Deaf Children's Society

Maakte dit jaar weer de poster voor de Bake Sale. Dat gaat mij makkelijker af dan bakken, hoewel ik iets best okay's had gedaan qua Baked Raspberry Cheesecake. (Hoewel ik damn nog steeds mijn blik niet terug heb gekregen van de koper van mijn taart. Dief.) Dit keer voor de National Deaf Children's Society voor een lieve vriendin die dat aan den lijve meemaakt, Anna Bennett. Anna doet veel goed werk voor deze society en fietst, om het jaar, een enorme afstand in een far far away country om geld in te zamelen voor dit goede doel. Het is soms niet makkelijk om te beseffen dat wij allemaal luisteren naar haar zoon in een toneelstuk of als hij zingt (heeft mooie zuivere hoge stem) en zij dat zelf niet kan horen. Oliver zit in Year 5, bij Lotte.

Purnow weekend

Zo noemden MJ en ik vroeger die schaarse momenten dat we samen nog op pad konden nadat we twee kinderen hadden gekregen. Ach en wat een weekenden waren het, je veinsde interesse in de culturele stad 'Purnow' (kon elke stad zijn waar het vliegtuig je heen bracht) maar eigenlijk gingen alles over eten en slapen en je riep 'nee joh, dat soort dingen doen we ook veel minder, don't worry' maar boy was dat lekker niet zo! Zoals alles is zo'n weekend tegenwoordig ook een beetje anders, het gewicht is iets meer doorgeslagen naar eten en de stad zien ;-) Ik was nog nooit in Rome geweest en werd hardgrondig verliefd, meteen. We hebben 4 dagen lang eindeloos door de stad gelopen. Ook prettig, zo'n beloopbare stad. Veel gezien en op piazza's gezeten, mensen gekeken, prosecco gedronken. Moet terug, moet nog heel veel keren terug. Oorspronkelijk zou ik alleen gaan, maar omdat ik wist dat MJ heel graag mee wilde, was dat mijn kado aan hem toen hij jarig was. En eigenlijk werkte dat beter, want ik zat nog niet 5 minuten ergens alleen en moest dan rimpelige oude Italiaanse heren van me afslaan. Wanneer is dat overigens gebeurd, dat dat oudere heren zijn geworden. Waar zijn die slanke knappe jonge mannen gebleven. Grrrr!

Rome

William and Kate

Al jaren hield het iedereen ademloos bezig. Maar dan toch eindelijk eindelijk zijn ze getrouwd. And, to be honest, ik vind haar wel wat. Alhoewel een prins natuurlijk helemaal niet met een gewoon meisje mag trouwen. Nope. Wat blijft er nog bijzonder aan. Nee, een pukkelige adellijke freule uit een onoogelijk prinsdommetje, beetje inteelt smoeltje, dat moet het zijn. Beetje lijden toch die Koningshuizen want anders kan en wil iedereen dat wel. En dat mevrouw, kan niet de bedoeling zijn. Je wil er naar kijken met enig mededogen, met een vertraagd medelijden (wat het ook moge betekenen, het klonk op z'n plek). Ja, ze hebben dan die paleizen, die jachten, die hoekige kledij, grote hoeden en bol haar, vaag nuttige reizen naar warme oorden en een streepje voor bij God, or have they?! Maar ja, ze staan dan wel in die crap bladen, ze hebben die enge strakke conventionele tradities, ze moeten weeeeerrrr die wat achterlijke Hollandse spellen lachend en geinteresseerd achter zich brengen ennn ze kunnen alleen vissen in die wat inteeltige adellijke vijvers. Anyway, dat is voorbij, en ik vind haar wel wat, Kate. En nu is ook Albert van de markt (godzijdank, net voordat toch uitkomt dat hij liever een snor zoent). Ging ik nu te ver...skip dit dan onmiddellijk en lees door in het volgende saaiere beleefdere stukje.

Ennnn, weer trippen in The Homeland/eind april

Gekkenhuis, maar heerlijk om iedereen te zien. In Epe, onze geadopteerde familie, langs Mark Jans moeder, Frits en Anjo, Koninginnedag in Den Haag met een te gezellige BBQ met vrienden en Frenk, (hoogzwangere) Amber en Lente en dat alles in 5 dagen. Dat al die gekke lieverds in Den Haag altijd weer tijd voor ons maken, maakt dat we wel van die lui motten blijven houden, damn ;-)

Nederland april

Lente, niet Lente, hoewel die Lente ook te leuk

In april was daar dan eindelijk de lente. April is eigenlijk hier de mooiste maand van het jaar. Veel zon, redelijk warm, prachtige bloesem, heel groen en bloemen overal. Kleurrrr. Enorm van genieten want de zomer sucks generally. In ieder geval tot nu toe. Even klagen over het weer: De zomer SUCKS up to now! Magere temperaturen, nauwelijks zon en monsoon regenbuien. wtf. Disappointed (op z'n Kevin Kline's in A fish called Wanda).

Fiesch

Heb je dat hutje, moet je ook gaan natuurlijk en dus gingen we eind maart naar een langzaam wegsmeltend winterparadijs. Sneeuw nog net genoeg om te skien, maar hey hoe dan ook, zon, bergen, Zwitserse kaas. Af en toe waren te temperaturen zo hoog dat we in korte broek naar buiten konden. Ook niet druk, dus toch perfect. Kwamen ook nog leuke lui tegen zodat we toch weer teveel mochten drinken. Nooit ordinair natuurlijk, pffff, are you nuts??

Fiesch